in love in Dreamland

I had a very nice dream last night. Everything took place in that nice thick cloud accustomed to dreamland. I felt being covered in that cloud and it felt like womb. I felt safe and so happy. Everything that happened in the dream was happy and the cloud extended the feeling to all of my limbs and nerves.

I saw some Polaroids I took on some wall. I remember saying: "huh, these are my Polaroids." Wondering how can someone could have gotten hold of them. And even hung them on a wall for exhibition-like purposes. They were not even particularly good. They were just random Polaroids. I mean, I know Polaroids are special and all but one needs to be a little bit more selective, I remember thinking, when it comes to hanging them on a wall like that. But it looked like people enjoyed them. 

The place reminded me of the cave: the lab in the photography building. I used to work there in college. I spent more than half of my time at the basement floor of Bergen Hall, where I developed and printed my photographs and also checked out items for other students. 

So the place in my dream was a reminiscent of cave, but not entirely. As I was looking through my Polaroids, some guy took one and said he loved it, he wanted to buy it. I could feel his immense admiration yet to me the Polaroid was severely mediocre. So I told him he could have it. All that time I was not exactly looking at him, my eyes still on the Polaroids. Then I turned my head to him as he said a very sincere thank you and there I was in love. 

These things happen like that. You turn around and you are in love. I could feel the same in him as well. He was as surprised as me and delighted. I started to tell him how he could actually make a Polaroid emulsion lift with that particular Polaroid and that would make it look so much cooler and I proceeded to tell him how to do it. I was just trying to elongate my stay around him. I was aware of that so was he. And we both were enveloped in this unspoken truth enjoying every moment. Then both him and I got called away. I don't exactly remember how it all came down to but I remember myself walking down the 34th street going to my first NY apartment on 34th and 10th ave feeling the joyful butterflies in my stomach, savoring the balmy taste in my mouth. I was not thinking would I ever see him again. I was enveloped in that dreamland cloud, safe and happy. Then I remember some other guy walking beside me. He was a friend of his. He was telling me how he was in to me but he did not know how to approach and  afraid that I would hate his name. I remember kid telling me the name and I remember thinking it to be a very ordinary name, nothing to hate. I assured the friend the name was fine, it was more than fine. "OK then" he said and as I reached my apartment building he disappeared in to the dreamland cloud.

I saw, from the corner of my eye, that there was a letter in our letterbox. I picked it up and realized that it was from him. How was that possible? How did he know where I lived and bring the letter before I arrived. While in the dreamland cloud you need to take things for granted, not too much questioning. I know in dreamland you cannot read, the letters never stay put, they jumble around. But I remember the letter inviting me to dinner tonight. Meet me there kind of thing. Most romantic. I am not so romantic, but this was on the spot. But then I felt there was something holding me back. As I entered the apartment, Martin told me we would miss our flight. I then understood what was holding me back: I was leaving the country for Turkey, never to come back. He told me there was a big traffic jam and we wouldn't make it on time. We could try though. But we might not make it. Around that time I remember slowly waking up. As the dreamland cloud opened up and sharp dew of reality slowly covered me, I remember deciding to screw the flight and go to the dinner with the guy I fell in love with.

As I became completely awake I savored the beautiful feeling of "being mutually in love" which I am not sure if  I ever experienced in the sharp dew of reality. Alas, I now know how it feels, at least. Happy.

Visual Stimuli

Made out of straws...

by Lindsey Kustusch. Just bought a painting by her. Not this one though :)

Açıyorum kutunuzu?

Eski bir televizyon şovu vardı, eminim hepiniz hatırlarsınız. Rahmetli Cenk Koray ve bir kutu açmak giderdi. Şimdi tabi modern versiyonları var, milyon liralar dönüyor, ama pazar günlerinin tatlı mahmurluğunda daha bir keyifliydi o kutular, daha masum hediyeler.

Cenk Koray kutularıyla oynaya dursun, ben takıldım kendi kutularıma birden. Kafamın içindeki kutular bunlar. Ortaya çıktıklarında uğraşmaya vakit ya da enerjimin olmadığı herşeyi ayrı ayrı paketleyip koyduğum kutularımdan bahsediyorum. Evde biten tuvalet kağıdından gidilmesi gereken açılışlara kadar o kadar çok şeyi kutulamışım ki, kutu olup çıkmışım. Hatırlamam gereken şeyler, yapmak gereken şeyler, yapmak İSTEDİĞİM şeyler, düşündüğüm şeyler, çözmek istediğim içsel dilemalar. Bilinçüstümde ben gündelik hayatımı yaşayadururken, bilinçaltıcağızım devamlı kutuları organize etmekle meşgul. Açılıp işi bitenler, önceliği değişenler, artık birşey ifade etmeyenler, çok sonra başa çıkılabilecekler... 

Ben bu kutulardan çok şaşırdım. Hepsini birgün oturup açasım var. Gavurlar derler hani 'deal with it', Türkçe'ye çevirmesi zor sanki, 'uğraş da çıkar aradan' gibi birşey demek, öyle birşey yapmalı sanki. Hoop, bu da bir kutuya giriverdi. Kutular işte böyle çalışıyor. Modern hayatın kargaşında ertelediğin herşey bir gün su, elektrik, gaz olarak başına kutu kalıyor. Anında yaşayamayanların kutuları oluyor, böyle odalar dolusu. Günün birinde hepsini teker teker açmayı bile kutuluyorlar. Sonra durup dururken yoruluyorum, hiçbirşey yapmazdururken. Eh ne de olsa içerde ben vızır vızır dolaşıyor, kutularımı ordan alıp buraya koyuyorum. Dinlenmek mümkün mü?

İnsan nasıl bırakır bu kutuları, kutulamayı?

79

    Yapacak o kadar şeyim varken, kendimi sıkılırken bulmuyor muyum, akıl sır erdiremiyorum. 

    Uzun süredir istediğim bu boş vaktim sonun gelmiş çatmışken kapıma, ben de elimde bütün 'eğer bos vaktim olsaydı' yapacaklar listemle eşikte beklerken, sıkılabiliyorum ya, hayret bana. Liste de geniş mi geniş. Neler yok ki içinde: Uzun süredir köşede bekleyen puzzle'dan tutun, yarım kalmış örgü, dantel, dikiş projelerine kadar. Bir de heyecanla yolumu gözleyen IBM selectric II daktilom. Ben de bir kenar da oturmuş, sıkıladuruyorum. İyi mi? 

     İşte o zaman anlıyorum gavurların 'drive' dedikleri, seslisözlük'ün dürtü diye çevirdiği şeyin ne kadar önemli olduğunu. Drive'ın, yani dürtün yoksa kalıkalıyorsun valla. Elini bile hareket ettiremiyorsun. Kendini öyle boşluğa bakarken yakalayıveriyorsun. Aradan saatler geçmiş bile olabiliyor. Kendimi yolunu kaybetmiş küçük bir çocuğa benzetiyorum. Çocuk kaybolduğunu anlayınca etrafta deli gibi koşmaya başlıyor ya ilk önce, o değil. Sonra yorulmaya başlayınca duruveriyor çocuk da bakıyor bir çevresine. Tanıdık hiçbirşey göremeyince, kal geliyor velete. Bana da öyle kal geliyor işte. Çünkü boş vaktimin olmasına alışık değilim. Kayboluyorum o boş oluşta. Listem vardı ya, yapacaklar listesi, o liste aslında boş vakti olmayan Mey'in boş vakti olan Mey için hazırladığı bir liste. Oysa boş vakti olan Mey'in aklında çok farklı şeyler var sanki. Yavaş yavaş anlamaya başlıyorum. Hatun bir durmak istiyor. Bir durmayı ögrenmek istiyor. Liste sonra yapacak. 

     Boş vakti olmayan Mey ile boş vakti olan Mey şu anda durmayi öğrenedursunlar, boş vakti olmayan Mey dayanamayıp yaptı gene bişi: geçenlerde mudo concept'ten aldığı ekmekliği biraz çıplak bulduğu için üzerine stencil yapmalı diye yazmıştı listeye.

Ters-evcilleştirme

     Geçenlerde visual stimuli topladığım sitelerden birinde görmüştüm o büyük cümleyi: 

"You are eternally responsbile for what you tame." (Evcilleştirdiğin şey için sonsuza dek sorumlusundur.)

     Aklıma ilk gelen, kediler, köpekler, aslanlar, kuşlar değil çocuklar oldu. Doğdukları günden itibaren sıkı bir evcilleştirilme politikasına maruz kalan bu küçük insanlardan sonsuza kadar sorumlu olan, hatta bundan haz duyan ebeveyinleri düşündüm. Görevlerinin kucaklarına düşen bu minik insanları evcilleştirmek olduğunu zanneden anne babalar. 

    Gerek yaptırım gerekse koşullandırma ile evcilleşişimizi hatılardım. Defalarca tekrarlanan "çıplak ayak dolaşma, hasta olacaksın"lardan tutun, "tabağındaki bütün yemekler bitmeden tatlı yok"lara kadar hatırlamaya başladım kendi evcilleştirilme sürecemi. Sonra da bütün öğrendiklerimi unutmaya niyetlendim. Kendimi, kendim evcilleştirmeye karar verdim. Kendi hakikatlerimi kendim yaratmayı hayal ettim.

     Çok da zor birşeymiş bu ya. Ashtanga hocalarımda Nicolaj söylediğinde inanmak istememiştim: "Birşeyi öğrenmek 100, öğrendigin bir şeyi ters-öğrenmek 1000 tekrar gerektirir." diye. Meğersem yumuşatarak söylermiş gerçekleri. 1000 değil bazen 10000 tekrar gerekirmiş bazı şeyleri ters-öğrenmek için. Mesela "insanın para kazanması için çok çalışması lazım." 


    Ve gerçek 'büyümek' şimdi başladı.


     İnsanın kendi sorumluluğunu almasıymış büyümesi. Anneyi, babayı, toplumu, havayı, suyu, uçan kuşu, yürüyen böceği suçlamak yerine, kendinde bulmasıymış hatayı. Ters-evcilleştirmesiymiş bireyin kendisini. Kendi kendinin elinden tutup, doğduğundan bu yana tüm öğretinlenleri unutup, 'kendi'ni öğrenmeye adım atmasıymış büyümek. Çıplak ayak dolaşınca hasta olunmazmış, para cok kolay kazanılırmış. 

     İnsanın sadece kendine güvenmeye başlamasıymış asıl büyümek. Her kararın sonucunu, iyi ya da kötü, sevgiyle kucaklamasıymış. Ne de olsa karar benden çıktı. Daha yeni öğreniyor ablası, daha ilk adımlar bunlar. Sık sık kaybolup, anne baba diye ağlayası gelse de, kendini kucaklamasıymış insanin büyümesi. Zor bir şeymis.

     Büyümekten artık korkmuyorum. Nitekim büyümek, saçma sapan sorumluluklar alıp onların üstesinden gelmek değilmiş. Kariyer yapmak, aile kurmak, çocuk büyütmek değilmiş.

     Hergün kendi küçük elimi tutarak başlıyorum güne. Hadi bakalım Meyhayat, gel bir de bu yoldan yürüyelim. Çıplak ayak yürüyelim. Bakalım hasta olacağımıza hala inanıyor muyuz? Unutmaya başlayalım ki kendimizi hatırlayabilelim. 

    Kadehimi kendini hatırlamaya çıkanlara kaldırıyorum. Umarım yollarımız kesişir birgün. Nitekim sizin yolunuzu da cok merak ediyorum.

Leggo my eggo

How long one can survive with no feedback. How long one can convince thyself that the world around exists, even though no feedback received.... reach out, reached at... I know I once said 'you have to reach out to be reached at' but how long one can reach out, without being reached at. 
A little mercy, mister. 
No more misery.
For a change,
Give me a miracle... a good one(Martin adds)...

I talk to the mountains. 
Do they talk back to me? 
Do they even know that I am addressing them? 
They are on stand still. 
I am on standstill. I am craving,
I am longing, I am maddening yet I am standstill. 
I cannot move, I cannot dare to breath, but I feel.
Oh, how much I feel.
'Feeling' is my ability. What makes me different from all the others. 
What makes me 'me' and others 'others'.
Would I take 'the cure' if I were given one?
Would I end it once and for all and be just like others?

I shall not kiss when I am not in love.
I shall not laugh to dumb jokes, for giggles.
I shall not give in easily for the looks.
I shall remember that love comes to who is ready. 
Time is not a matter in this equation. 
Time is just a nuisance, with its own pace.
Now I have to wait for a long time 
for this love to fade and wait 
and be ready to be able to fall in love again. 

I am time, running out.


Billy or the Kid

Billy the Khief

You know what I would like to do? 

Break in to people's homes and steal trivial stuff... not like their TV's or laptops or anything valuable, but invaluable in price though priceless in their possession...say that specific octagon shaped key, that fits a very specific screw on their bicycle. 
So when they are in dire need of that key, say that specific screw on their specific bicycle needed a specific tightening, every once in a while, they would look around for it, like crazy, thinking where or when they might have misplaced it, scratching their heads, all confused...
And in the mean time, I would be in my room, in my apartment, rubbing my hands and giving out that infamous evil laugh:

muuuhhhhaaahahahahahahaha

One can live on that thrill forever, muuhhhaaaahhahahahahahaah.


Billy the Kid